|
|
KRÓLESTWO |
zwierzęta |
| TYP |
strunowce |
| PODTYP |
kręgowce |
| GROMADA |
ssaki |
| PODGROMADA |
ssaki żyworodne |
| SZCZEP |
łożyskowce |
| RZĄD |
zajęczaki |
| RODZINA |
zającowate |
| RODZAJ |
Oryctolagus |
| GATUNEK |
królik europejski |
Króliki były niegdyś hodowane jako zwierzęta dostarczające mięsa i futra. Obecnie spełniają również rolę towarzysza człowieka. Są jednymi z ulubionych zwierząt domowych.
Dawniej zaliczano królika do gryzoni, ale dziś wiadomo, że różnią się od nich pod wieloma względami. Przede wszystkim różnice dotyczą uzębienia. Gryzonie dysponują pojedynczą parą siekaczy w górnej szczęce,
podczas gdy króliki mają podwójne siekacze umieszczone jedne za drugimi. Ponadto, gryzonie poruszają dolną szczęką w przód i tył, nie przesuwając jej na boki, króliki natomiast rozdrabniają pożywienie okrężnymi ruchami szczęki.
Najbliższymi krewnymi królika są zające i zajęczaki z gór Azji i Ameryki Północnej. Razem z nimi zalicza się do Lagomorpha (zajęczaki). Istnieje 47 gatunków dzikiego królika, ale tylko jeden z nich stał się przodkiem królika domowego.
Jest to królik europejski Oryctolagus cuniculus ("orycto" oznacza po grecku "kopacza", "lagus" - zająca, łacińskie "cuniculus" tłumaczone jest jako "podziemny korytarz").
Chociaż feniccy żeglarze zetknęli się po raz pierwszy z królikiem na Półwyspie Iberyjskim ok. 3000 lat temu, jego udomowienie nastąpiło znacznie później, bo dopiero ok. 1500 lat temu.
Starożytni Rzymianie trzymali pół dzikie króliki w ogrodach zwanych leporariami. Legiony rzymskie wędrujące po Europie zabierały króliki ze sobą, przyczyniając się do ich rozpowszechnienia.
W IX w. francuscy Normanowie przywieźli pierwsze króliki na Wyspy Brytyjskie. Były tam zakładane królikarnie, gdzie hodowano króliki do celów łowieckich. Pomimo znanej płodności królików, ich mięso było przysmakiem tylko na pańskich stołach.
Również średniowieczni mnisi doceniali walory króliczego mięsa, którym wzbogacali swoją dietę w okresie postu. Ogłosili je "pokarmem bezmięsnym".
Prawdziwa hodowla królików rozpoczęła się wtedy, gdy zaczęto trzymać je w klatkach. W wyniku tego nastąpiły zmiany w ich budowie i umaszczeniu. Stały się cięższe i większe. Oprócz charakterystycznej, ochronnej barwy dzikich królików,
pojawiały się też inne umaszczenia. Zaczęły powstawać różne rasy. Lecz na tym nie kończy się historia królika domowego. W XIX w. zainteresowano się zwierzęciem, jako towarzyszem człowieka. Królik przestał być wykorzystywany tylko użytkowo.
W wielu krajach powstawały stowarzyszenia i kluby, zaczęto organizować wystawy. Dzięki działaniom związków i klubów wprowadzono wzorce porządkujące chaos króliczych kształtów i umaszczeń. Zaczęto prowadzić księgi hodowlane.
Zaowocowało to powstaniem prawdziwych ras, które zastąpiły ogólnie przyjęte typy. Większość króliczych ras wywodzi się z początku XX w.. Rasy miniaturowe są jeszcze młodsze (hodowane dopiero od ok. 50 lat).
|
|
